Content voor Ingelogde Gebruikers

Innerlijk onafhankelijk worden

Uitdaging in iedere tegenslag

Iedere tegenslag daagt ons uit niet vast te klampen aan uiterlijke omstandigheden, om juist die uiterlijke omstandigheden los te laten. Identificeren we ons met dat wat we hebben, ons bezit of onze gezondheid, dan betekent dat wanneer we ons bezit of gezondheid verliezen we onszelf opgeven. Maar waar zijn we dan?

Innerlijk onafhankelijk worden zorgt ervoor dat een tegenslag je niet vernietigt, dat het je brengt naar een plek waar je jezelf kunt zijn, waar je niet gekwetst kan worden en waar niets je meer kan beschadigen. Dit kun je trainen. Door je eigen leiderschap te verkennen en erkennen. Je kracht en vertrouwen te versterken en je kwetsbaarheden te verminderen.

Mijn zoektocht naar innerlijke onafhankelijkheid begon toen ik 27 jaar was. Tot die tijd was ik me niet bewust dat ik niet leefde vanuit mijzelf.

Wake up call

Leiding geven aan mijn eigen leven is op mijn 25van start gegaan. Nou eigenlijk anderhalf jaar later. Een heftige gebeurtenis in mijn leven was hiervoor de aanleiding. Mijn broer en z’n vriendin (beide toen 23 jaar) zijn verongelukt in het verkeer. Ik was toen 25 was. Het leven van mijn ouders, mij en m’n jongste broer en haar familie stond stil en de wereld ging door. Een week na hun begrafenis kreeg mijn moeder een hartinfarct, op moederdag. Dit heeft ze gelukkig overleeft.

Een bittere leerschool, een heftige wake up call om mijn eigen ‘beest in de bek te kijken’. Wie ben ik, wat wil ik en wat heb ik in de maatschappij bij te dragen? Vragen waar ik anderhalf jaar na hun overlijden pas over na ben gaan denken. Ik besefte me dat het leven te kort is om dingen te doen waar je ongelukkig van wordt. Dat het leven patsboem ineens voorbij kan zijn.  Zo startte voor mij een nieuwe fase.

Welke weg kies je?

Ik denk dat er twee keuzes zijn na een dergelijke ervaring. Of je vlucht en je blokkeert al je emoties en leeft je leven op de automatische piloot, in de hoop dat je ‘innerlijke kluis’ voor altijd gesloten blijft. Hoe lang houd je dit vol? Of je gaat er dwars doorheen en je dealt met je pijn en verdriet door te voelen, door te vallen en weer opstaan, door de angst voor de dood in de ogen te kijken. Een tussenweg is er volgens mij niet.

Eerlijk? Ik heb een poos de eerste optie gevolgd. Ik dacht dat ik mijn gevoel kon uitschakelen. Een speciaal ‘kastje’ had ik in mijn hoofd gecreëerd om emoties in te stoppen. Een innerlijke kluis. Deze blijk je niet sterk genoeg te kunnen bouwen dus op een gegeven moment kwam ik mezelf zó tegen… Dus alsnog gaan voor optie twee. Had ik dat maar eerder gedaan. Heus geen makkelijke weg maar wel een die me leert wat leven is, die me laat zien wat de lessen van levenskunst zijn.

Van jurist naar fotograaf

Ik had in die periode een goede baan als jurist, maar zat daar niet op m’n plek, voelde me onbegrepen en heb in goed overleg afscheid genomen. Een ‘bold move’, maar eentje die nodig was om  te helen. Van regels en wetten vastleggen in contracten voor mensen naar het vastleggen van de pure mens met emoties op beeld met mijn camera. Vanuit een geheel andere invalshoek kijken naar de mens. Maar intussen had ik nog steeds met mezelf te dealen.

Tweede Wake up call

Een tweede wake up call was nodig om mijn pad naar innerlijke onafhankelijkheid te vervolgen. Afscheid nemen van mijn baan als jurist, waar ik jaren voor gestudeerd had was één ding. Ik moest ook erkennen dat ik in mijn relatie niet gelukkig was. Onze twee kinderen waren destijds drie en vier jaar oud. Ook na het inschakelen van hulp kwamen we erachter dat samen gelukkig worden er niet in zat en zijn we gaan scheiden.

Alle vier hebben we recht op geluk. Onze kinderen hebben het recht op twee gelukkige ouders. Als dit niet samen kan, dan opnieuw ‘het beest in de bek kijken’ en onafhankelijk van elkaar verder. Ik vertrok naar een andere woning. Opnieuw een emotionele rollercoaster. Ik voelde me geamputeerd als de kinderen bij hun vader waren. Ook hier had ik voor kunnen vluchten maar ik heb te leven met mijzelf en heb een voorbeeld te geven aan mijn kinderen. Dus voelen, voelen, voelen. Ze zeggen wel eens: “The more you feel the more you heal” en dit is zo waar!

Emotioneel leiderschap

Als alleenstaande moeder durfde ik toen het ondernemerschap als fotograaf niet aan. Ik gaf mijn ‘eigen baas zijn’ en mijn passie op om te zorgen voor maandelijks vast inkomen! Een parttime baan aangenomen, maar niet op mijn niveau. Niets mis mee op dat moment. Emotioneel had ik mezelf de opdracht gegeven eerst te zorgen voor mezelf en mijn kinderen vanuit liefde en vertrouwen. Een veilig thuis, de basisbehoeften die aandacht nodig hadden. Als ik stevige kinderen op de wereld wil zetten dan heb ik de plicht eerst zelf stevig te aarden.

In angst en verzet blijven zitten kost waardevolle energie. Deze energie had ik juist nodig om antwoorden te vinden. Ik heb me laten coachen, veel gelezen, leren mediteren. Een jaar later een huis gekocht wat m’n eerste thuis was. Een bijzonder gevoel, een fijn en trots gevoel. Het ging goed met mij en mijn kinderen. Emotioneel had ik mijn leiderschap gevonden in mijn thuissituatie.

Leiderschap in werk

Dingen doen waar je gelukkig van wordt. Doen waar je goed in bent, waar je energie van krijgt. Daar kwam ik achter nadat ik, in het bedrijf waar ik werkte, met het team een drijfveren analyse moest invullen. De interim-directeur had voor zichzelf voorspeld hoe deze analyse bij mij eruit zou zien. En die voorspelling klopte. De uitslag van deze drijfverenDNA deed mij inzien waar ik energie van kreeg. Waar mijn weerstand in zat. Mijn werkbeleving op dat moment en hoe ik deze zou wensen.

De inzichten die ik opdeed nadat ik mijn profiel uitgebreid teruggekoppeld kreeg waren voor mij transformerend. Ik zag mezelf veel te klein, had het thuis wel op de rit maar betrapte me op de comfortzone binnen het werk wat ik deed. Met die interim-directeur veel gesprekken gevoerd. Gesprekken over lessen van Levenskunst, over talenten, over wat burn out of traumatische ervaringen binnen werksfeer betekenen. Over hoe je hier anders als leidinggevende mee om kunt gaan. Hoe je op een andere manier verbinding kunt leggen, meer begrip kunt creëren en dat eigen leiderschap kennen voor een ieder in organisaties van belang is.

Samen verder

Meer en meer werd ik me bewust dat ik heb te leven vanuit mezelf. Ik leerde begrijpen dat mijn geest mijn omgeving interpreteert. En dat ik zelf in staat ben mijn perceptie te veranderen, mijn gedachtes over het leven, de dood en mijzelf. Verandering van perceptie en gedachtes geven ook lichamelijk andere signalen waardoor je je anders gaat voelen.

Mijn zelfvertrouwen groeide. Ging naast mijn baan weer aan de studie businesscoaching, en pakte een andere rol binnen de organisatie. Samen met de interim-directeur reorganisaties bij andere bedrijven opgepakt en ingezet waar nodig. Samen hebben we ons meester gemaakt in training drijfverenDNA geven en zijn we opgeleid tot (organisatie)numeroloog. En zo zijn we als zakenpartners in ons eigen bedrijf gegroeid.

Liefde voor ons vak, de eigen ervaringen waarom persoonlijk leiderschap essentieel is om gezond en succesvol te leven en te ondernemen, de onmetelijke gesprekken en wandelingen brachten nieuw liefdesgeluk in mijn leven. Inmiddels zijn we bijna 3 jaar getrouwd en wonen we op onze droomplek van waaruit we werken, leven en genieten.

Innerlijk onafhankelijk

Ik weet dat een tegenslag me niet vernietigt, dat bewustwording en puur eigen leiderschap me brengt naar een plek waar ik mezelf kan zijn, waar ik niet gekwetst kan worden en waar niets me kan beschadigen. Dit heb ik getraind en train ik nu ondernemers, leidinggevenden en teams.

Focus op leven

Focus op dat waar je goed in bent én blij van wordt

Focus op jouw leiderschap

Focus op liefde

Focus op je dierbaren

En breng elke dag door met werk waar je je goed bij voelt.

Miranda ter Stal

Scroll naar boven